การใช้ตัวบ่งชี้กิจกรรมที่ถูกปล่อยออกมาซึ่งเป็นวิธีการวินิจฉัยที่ล้ำสมัย โดยวิเคราะห์โมเลกุลทางชีวภาพที่ถูกปล่อยออกมาจากเซลล์ในระหว่างกระบวนการทางสรีรวิทยาปกติหรือผิดปกติ แทนที่จะพึ่งพาเพียงแค่การถ่ายภาพโครงสร้างหรือการทดสอบในห้องปฏิบัติการแบบดั้งเดิม ตัวบ่งชี้กิจกรรมที่ถูกปล่อยออกมาช่วยให้แพทย์ได้รับข้อมูลเชิงลึกที่มีค่าเกี่ยวกับสถานะการทำงานของเนื้อเยื่อและอวัยวะแบบเรียลไทม์
